Ik ben opgegroeid als enig kind. Mijn ouders wilden graag nog een kindje, maar dat is helaas niet gelukt. Ze hebben het wel geprobeerd, bij het ziekenhuis gelopen hiervoor en er is nooit aangetoond waarom dit niet lukte. Dit is inmiddels 44 jaar geleden en ze hadden toen de techniek en wetenschap niet die ze nu hebben. Enfin, ik ben dus altijd alleen geweest. Het grote voordeel was tevens een nadeel: ik had altijd alle aandacht! Ik hoefde dus nooit iets te delen. Nadeel: als mijn ouders eens chagrijnig waren, was ik de enige op wie ze dat konden afreageren. Niet dat ik ooit mishandeld ben hoor, tenminste, fysiek niet. Geestelijk… daar zijn de meningen nog over verdeeld, maar dat is een heel ander verhaal. In ieder geval hebben mijn ouders altijd een enorme druk op me gelegd dingen aan te pakken zoals zij dat zelf zouden doen (en dat proberen ze nóg steeds!).

Verder ben ik helaas migrainepatiënt. Rond mijn 20ste is dit ontdekt en dit heeft een grote invloed gehad op mijn leven. Vanaf mijn 20ste tot ongeveer mijn 30ste had ik hierbij nog regelmatig ‘flauwtes’. Ik had zeg maar uitvalverschijnselen. Hoe dit precies kon is nooit helemaal duidelijk geworden. Ik heb héél veel onderzoeken gehad en wel is aangetoond dat er in mijn hersens een stukje ‘ontbreekt’, door bijvoorbeeld zuurstof tekort tijdens de bevalling, dat is nooit helemaal duidelijk geworden. Ze hebben het maar op een vorm van epilepsie gehouden. Op de bij deze ziekte behorende medicijnen reageerde ik ook het beste en daardoor ben ik ook (gedeeltelijk) in de WAO gekomen.

Voor mijn ouders was dit natuurlijk heel moeilijk om te zien. Hun dochter die eigenlijk een beetje gehandicapt is en soms tegen de vlakte ging. Niet te spreken van de keren dat ik niets kon dan alleen maar op mijn bed liggen, slapen enn geen auto mocht rijden. En dit in de bloei van mijn leven!

Ik heb nooit echt een kinderwens gehad. Op mijn 28ste ben ik getrouwd en van hem wilde ik zeker geen kinderen! Het was een lieverd hoor, eigenlijk meer een soort verzorger en hij deed alles voor me. Ondanks dat hij wist dat hij voor mij niet de liefde van mijn leven was! Misschien had ik daarom geen nesteldrang? Mijn ouders vonden dat ik niet aan kinderen moest beginnen in mijn ‘situatie’. En ach, die moedergevoelens bleven bij mij ook echt uit dus hoefde ik hier ook niet over na te denken.  Trouwens, met de medicijnen die ik slikte, mocht ik niet eens zwanger raken, dit zou funest zijn voor de ongeboren vrucht. Onderwerp afgesloten dus, lekker makkelijk.

Rond mijn 30ste kreeg ik mijn ‘ziekte’ goed onder controle, de symptomen werden minder erg, de medicijnen sloegen goed aan. Ik was ondertussen gescheiden, werd weer verliefd, hij bleek wél mijn grote liefde te zijn. Na een paar jaar begon tot mijn grote verbazing mijn baarmoeder ineens te kriebelen! Ineens wilde ik ook een droomgezinnetje! Dat had nog wel wat voeten in aarde. Medicatie moest worden afgebouwd en dit duurde toch een paar maanden. Daarna moest ik een tijdje ‘clean’ blijven om alle troep uit mijn lichaam te krijgen. We moesten afwachten hoe mijn lijf reageerde op een leven zonder medicijnen. Tenslotte mocht ik niets slikken tijdens een eventuele zwangerschap en het moest natuurlijk lichamelijk wel te doen zijn. Het viel allemaal reuze mee, dus doorzetten maar.

En ja hoor, op mijn 35ste alsnog zwanger geraakt. De hele zwangerschap heb ik als een droom beleefd, ik zweefde echt op die roze wolk! Ik kon me er helemaal niets bij voorstellen, maar was intens gelukkig met mijn groeiende buik, het getrappel in mijn lichaam, mijn borsten die ineens begonnen te groeien (cupje A werd cupje B, dus ik was BLIJ). Elke minuut van de zwangerschap genoot ik. Ik had geen last van misselijkheid, helemaal geen rare klachten of zo, behalve een enorme trek in pannenkoeken, haha. Ik kan zeggen dat dit de gelukkigste tijd uit mijn hele leven was.

Toen mijn popje 1 jaar was, durfde ik langzaam aan een tweede kindje te denken. Tenslotte wist ik hoe het is om alleen op te groeien! Die tweede moest en zou er komen. Helaas ging dit allemaal wat moeilijker, want ik had last van zéér pijnlijke eisprongen. Maar ik wilde zó graag dat ik dágen voor mijn eisprong al aan de zware pijnstillers ging, want er moest worden gevreeën. Niet nodig om te zeggen dat dit echt niet leuk was, de seks was in die tijd vréselijk, het was echt even erop en huppekee, doorwerken maar. Dit heeft bijna anderhalf jaar geduurd. In die tussentijd heb ik ook nog een buitenbaarmoederlijke zwangerschap gehad, waarbij ik in het ziekenhuis belandde en één van mijn eileiders eruit werd gehaald (daar zat het vruchtje in). Gelukkig, na alle toestanden is het alsnog gelukt, en ben ik nu de trotse ‘eigenaar’  van twee prachtmeiden. Mijn gezinnetje is nu compleet!

Monique van Kuler

Goed; Mijn naam is Kimberly, 29 lentes jong en werk als docente Engels op het MBO, maar daarnaast ben ik ook nog eens fulltime moeder van een kerngezonde (b)engel die (soms) luistert naar de naam Jeremiah. Dit levendige ventje is 17 maanden oud en er valt, zoals bij eigenlijk alle kinderen, boekdelen aan stof over hem te schrijven.

Ik schrijf mijn columns natuurlijk vanuit een ‘moeder-zijnd-perspectief’ maar vooral ook vanuit een Kimber-perspectief dat niet altijd even didactisch verantwoord zal zijn. Ik streef dan ook vooral naar eerlijkheid en houd in gedachte dat veel vrouwen zich hier wel in zullen kunnen vinden, ondanks dat zij dit misschien niet snel toe zullen geven.

Ik moet wel even waarschuwen dat ik door mijn vriendinnen terecht ‘drama-queen’ wordt genoemd, dus mijn eerlijkheid wordt vaak opgesierd door mijn gave om dingen lekker dik aan te zetten. Maar kom op zeg, na zo een groeiend kind 9 maanden in je meegedragen te hebben, waarbij het teert op jouw reserves om vervolgens met veel bombarie je baarmoeder open te rekken en er van onder vrolijk uit te willen komen, waarna je eerst als melkkoe fungeert en slaap niet meer in je vocabulaire voorkomt, om hierna snel tot een vet levendige, lopende, overal aan zittende en selectief luisterende peuter uit te groeien, mogen wij moeders toch zeker ook wel eens lachen en dramatisch kunnen zijn over de dingen van het moederschap die anderen je tijdens een bezoekje aan hun kraambed je nooit vertelt hebben?!

Maar goed, back to business; kraamtijd verhalen, wat heeft dat met horror te maken? Meer dan je denkt, maar daar kom ik nog wel eens op terug. Denk nu eens goed na, wat voor soort horrorfilms zijn meestal de engste van allemaal of de best verkopende? JUIST; horrorfilms met kinderen in de hoofdrol of kinderen die midden in de film opeens opduiken om de hoofdpersoon het leven zuur te maken, soms in de vorm van krakkemikkige poppen met enge vage kinderstemmetjes.

Eigenlijk is het vrij logisch toch? Wat is er meer onberekenbaar dan een kind? Je zou vaak zo graag willen weten wat er in dat hoofdje omgaat maar uitvinden doe je het niet, ze zijn vaak te jong om te praten of te jong om gevoelens in woorden uit te drukken. Dus zodra je ’s ochtends de kinderkamer in loopt omdat je schat wakker is, is het maar afwachten in wat voor bui hij vandaag verkeren zal. Zal hij vandaag het bloed onder je nagels vandaan halen? (Gelukkig dan niet zo letterlijk als in die films) of zal hij de rust zelve zijn? Nog maar niet te praten over dat ijzersterke willetje van ze. Nee hoor, de makers van die films hebben het goed bekeken, kinderen blijven iets mysterieus hebben wat hen toch ook weer zo verschrikkelijk interessant maakt.

Zeg eens eerlijk, je had zeker verwacht dat ik zou zeggen dat het moederschap net een horrorfilm is? Nee, dat wil ik zeer zeker niet beweren, genieten doe ik elke dag! Alleen heel af en toe, echt heel af en toe zou je toch bijna wel denken dat je de hoofdrol speelt in een film waarvan je het script niet kent en jij ook zeer zeker de regisseur niet bent.

Mocht je morgenochtend je dreumes weer uit bed halen en bedenken dat hij/zij je deze dag weer volledig in zijn macht heeft, doe dan voor mij a.u.b. zo een enge horrorstem in je achterhoofd houden, je weet wel zo een Muwhahahahaahaahahaahahaah-Dracula-lach. Dan weet ik in ieder geval dat mijn column je bijgebleven is.

Nu alle gekkigheid op een stokje, het was me een genoegen en hopelijk tot de volgende keer, houd je nachtlampje aan!

Kimberly Roos

Als ontwikkelingspsycholoog weet ik zo ongeveer wel hoe de psyche van een vijfjarige kleuter in elkaar zit. Hoe kan het dan dat ik mezelf fout na fout na fout zie maken?

Fout no. 1: inconsequentie
“Mama, mag ik een snoepje?”
“Nee, Jim.”
“Ja, maar….”
En dan barst de discussie los en komt het er op aan wie van ons de langste adem heeft. Een blik argumenten wordt open getrokken en diegene met de meest steekhoudende wint het debat. Laat ik je vast verklappen dat ik dat zelden ben. Mijn opvoedkundig verantwoorde argumenten landen totaal niet bij hem en hij jokt er gewoon een eind op los totdat hij zijn zin heeft. Ik zie een glansrijke politieke carrière voor meneer in de toekomst. De kleinste inconsequentie in mijn gedrag leidt onherroepelijk tot manipulatie van zijn kant, want hij heeft het geheugen van een olifant. Dus, note to self: nee is nee!

Fout no.2: straffen
Ik heb ooit opgezocht of moeder en politieagent niet toevallig synoniemen zijn. “Probeer zo min mogelijk te straffen”, zegt het boekje. Nou dat probeer ik ook, het lukt alleen niet. Het woordje ‘anders’ ligt in mijn mond bestorven. Anders krijg je geen toetje, anders ga je naar je kamer, anders wordt er geen televisie gekeken. Negatief straffen, het wegnemen van iets plezierigs, is my main strategy en het werkt voor geen meter. Deels omdat ik de straf in veel gevallen niet doorzet (zie hier gelijk de link met fout no.1), maar voornamelijk omdat straffen niet de manier is om je kind het door jou gewenste gedrag aan te leren. Belonen is het credo. Wanneer Jim zich gedraagt zoals ik dat graag zou willen, blijft dat te vaak onbeloond. Dat komt omdat dat gedrag voor mij als volwassene heel vanzelfsprekend is. Voor een kleuter is dat echter allesbehalve vanzelfsprekend. Dus mama, meer complimentjes geven!

Fout no.3: stem verheffen
Wel eens plaatsvervangende schaamte gevoeld voor zo’n blèrende moeder in de supermarkt? Dat was ik dus! Jim is over het algemeen oostindisch doof voor mijn waarschuwingen. Het gebeurt dan ook regelmatig dat ik mijn stem verhef omdat een setje nieuwe oortjes nu eenmaal geen optie is. Het vervelende in opvoedkundige zin is dat het werkt. Hij luistert gelijk, maar wel vanuit een soort angst. Nou streef ik dat als moeder niet bepaald na, dat mijn kind bang voor me is, maar het is nu eenmaal verleidelijk om voor de makkelijke weg te kiezen. Het juiste alternatief is natuurlijk om rustig te blijven en uit te leggen waarom iets niet mag. Ja, ook in een drukke supermarkt!

Gelukkig heb ik tussen al die fouten door ook nog wel iets goed gedaan, want Jim is een ontzettend lief en vrolijk mannetje. Hij zegt wel eens: “Mama, ik vind jou lief.” Duurt vast niet lang meer voordat hij doorheeft dat ik op die momenten in een weekdier verander en hij me dan helemaal om zijn kleine vingertje kan winden.

Rosalie Prins

Als je zwanger bent, begint het al: je kan ze niet laten liggen, die schattige, zachte, kleine rompertjes.
Je kan je erover verbazen hoe klein zo’n kindje is, zó schattig! Je weet: straks krijg ik heel veel kleertjes van de kraamvisite, maar toch moet je zelf ook wat inslaan. Je kan jezelf gewoon niet bedwingen. Hormonen, dacht ik. Nu weet ik beter…..

Het is leuk als zo’n baby echt begint te groeien, mag je weer de winkels in! En natuurlijk volgens geheel eigen smaak kleertjes aanschaffen. Soms is hetgeen de kraamvisite meeneemt, net niet jouw smaak, maar ach, ze zijn er zó uit. Dus nu is het tijd om het geheel in eigen hand te nemen!

Ik kan je vertellen: babyzaken draaien goed! Kan niet anders, ouders, opa’s en oma’s, tante’s, vriendinnen en collega’s blijven kopen! En zelf kan je ook je handen niet op de knip houden. Beeldschoon allemaal, die kleine maatjes.
Hoe groter ze worden, des te meer ontwikkel je je eigen stijl, en krijg je gevoel voor stoffen en wat handig is en niet. Sommige moeders zwéren bij babypakjes (waar dus voetjes aan zitten). Ik niet, die kleintjes van mij trokken hun beentjes altijd zó in dat ze niet meer in hun pijpjes zaten! Dus kocht ik losse broeken, gecombineerd met sokjes natuurlijk. Leuk, die schoppen of trekken ze uit!
Je wordt er steeds handiger in om te kopen wat jezelf echt prettig vindt, dus het wordt een steeds grotere uitdaging om makkelijke, maar ook leuke spullen te kopen. En de kunst is om dat zo goedkoop mogelijk te doen! Tenminste, wij hadden het geld niet om ze alleen maar in Vingino, Noppies of Benneton te kleden.

Tot ze een eigen smaak krijgen, dat gebeurt (in ons geval dan) als ze een jaar of 4, 5 worden. Onze oudste weigerde soms al echt om kleding aan te trekken die ik voor haar gekocht had! Stomme kleur, zit niet lekker, vind ik niet leuk….. aldus het ‘makkelijk’ shoppen is voorgoed over. Bovendien zijn ze beiden nogal smal in hun taille, gecombineerd met lange benen… het werd echt tijd dus om met zijn allen de stad in te gaan, zodat er gepast kan worden! Wij doen dat meestal als volgt: mama gaat bij voorbaat de stad in, om te kijken wat er zoal waar hangt, voorshoppen dus. Hartstikke nuttig, scheelt een hoop tijd en gezeur dat ze zover moeten lopen e.d. Vervolgens met zijn viertjes de stad in, moeders graait allerlei dingen uit de kledingrekken, uiteraard in overleg met beide meiden. De jongste vindt gelukkig alles nog leuk, de oudste daarentegen is wat moeilijker te overtuigen. Maar goed, vaders probeert de meiden een beetje rustig te houden. Het is natuurlijk heel erg leuk om verstoppertje en tikkertje te doen in zo’n winkel!

Als moeders genoeg exemplaren heeft verzameld, begint het pas écht. Het passen! Meestal een groot drama. Hoe doe je dat, met zijn allen in een pashokje? Niet dus. De jongste is nog wel genegen om gewoon in het gangpad sommige dingen te passen, die heeft nog niet zo’n last van schaamtegevoelens. Maar dat doet de oudste natuurlijk al lang niet meer! Nee, zelfs een jas moet in het hokje worden gepast…

Enfin, het ene broekje na het andere rokje wordt morrend aangetrokken, terwijl mams de afgekeurde stukken terughangt en eventueel een andere maat haalt. Vader loopt langzaam maar zeker rood aan, het stoom begint hem uit de oren te komen en het zweet staat hem op zijn rug.

Na het nodige gemopper, ‘werk nou even mee, niet doen, hou nou op met dat gegil’ ziet het er dan toch naar uit dat er enige goede kledingstukken worden gescoord. Gelukkig, is dat harde werken niet voor niets geweest! We verwennen onszelf daarna dus ook altijd met een ijsje of gaan even gezellig ergens wat eten, om de gemoederen weer wat te sussen. Nee, eigenlijk hebben zij er wel een hekel aan, dat passen. En wij dus ook! We zijn altijd blij dat het weer achter de rug is. Maar ja, moeders kan het natuurlijk absoluut niet laten om regelmatig nog met iets voor de meiden thuis te komen, zonder goedkeuring, zonder passen. En kan dan vervolgens weer de stad in om kleren terug te brengen of om te ruilen, om dan toch weer iets leukers te zien hangen, wat ook weer meegaat naar huis.
Volgens mij gaan kinderkledingzaken nooit failliet…..

Monique van Kuler

Ik heb meisjes, en dat betekent: make-up! Tja, zoveel gebruikt mama niet, maar ze zien natuurlijk alles. Je kan het gewoon niet verborgen houden!

Het begon, toen mijn oudste 4 jaar werd. Kreeg ze een kinder – make-up setje van haar verjaardag! Eigenlijk was ik het er niet zo mee eens, haar vader en ik vonden het een twijfelgeval. Enfin, ze deed er nog niet bijzonder veel mee, dus we lieten het maar zo.

Ze is nu 10, en heeft ondertussen een hele verzameling opgebouwd! En vindt het ook erg leuk, moet ik zeggen. In het begin, ze was een jaar of 6 toen ze zich er wat meer in ging interesseren, smeerde ze natuurlijk haar hele gezicht vol, hoe meer, hoe beter! Dus hadden we de afspraak dat ze make-up op mocht, maar dan alleen als er iets speciaals was (feestje of zo), en dan ging mama het voor haar doen. Ze heeft heel goed gekeken hoe ik dat deed, en is nu zelf aan het experimenteren. Natuurlijk ging het in het begin nog wel fout, het duurt een tijdje voordat het een beetje netjes ‘binnen de lijnen’ lukt, net als met een kleurplaat. Maar uiteindelijk wordt het wat. Ik moet zeggen, dat ze het tegenwoordig erg mooi doet: niet teveel, ze heeft er een talent voor. Het staat haar prachtig.

Als mijn mascara bijna op is, wil ze die graag van me overnemen. Nou ja, liefst wil ze dat ik een nieuwe voor haar koop, maar dat gaat me echt te ver. Een beetje mascara vind ik echt wel genoeg!

Mijn jongste was er als de kippen bij, als er ‘gemake-upped’ werd. Is mijn oudste nog een meisje dat graag met jongens voetbalt en in lantaarnpalen klimt, mijn jongste is een echt ‘poppenmeisje’. Vindt alles leuk wat meisjesachtig is. Favoriete kleur: roze natuurlijk!

Die begon er dan ook al wat eerder mee. Die is nu 7, maar smeert het natuurlijk nog over haar hele gezicht. Ze is nu wel zo ver dat ze geen 3 (totaal verschillende) kleuren gebruikt voor haar ogen, maar verder heeft ze natuurlijk nog geen oog voor detail, wat mijn dochter van 10 ondertussen wel heeft ontwikkeld. Wel wordt ze ondertussen ‘onderricht’ door mijn oudste, ze vinden het helemaal leuk om samen te tutten.

Nog steeds bijvoorbeeld alleen een dagje in het weekend hoor, en als we een feestje hebben, doe ik het (een beetje) bij mijn jongste.

Van de week was papa jarig, en hij wilde graag lekker shoarma eten. Dus: eigenlijk naar een restaurant! Doen we wel vaker, maar nu was het natuurlijk speciaal. Aldus moesten we even wachten op onze oudste: zij wilde per sé haar feestjurk aan, en er moest en zou een laagje make-up op haar gezicht! Ik heb het vermoeden dat dit onze toekomst is: wachten met de jassen aan, tot onze oudste klaar is met haar ‘toilet’. En straks voegt onze jongste zich daar ook bij…

De oudste is zich erg bewust van haar ‘looks’ en doet extra haar best als er iets speciaals is. Helemaal mooi, goedgekleed, opgemaakt en geparfumeerd kwam ze dan ook de trap af, heel schattig.

Tegenwoordig moet er ook een tasje mee: ja, daar zit natuurlijk haar lipgloss in!

De jongste heeft een heel goed gevoel voor stijl: ze plukt de mooiste combinaties uit haar kast. Maar het make-uppen blijft nog even achterwege, tot mijn grote vreugde. Wel doet ze soms ook parfum op: niet echt fijn, want één spuitje, wat mama zegt, dat is zó weinig! Het komt wel eens voor dat wij beneden zitten, en er dan ineens een enorme walm parfumlucht naar beneden komt. De jongste, weten wij dan… Het is wel kinderparfum, dus het vervliegt ook wel weer snel.

Ook de oorbellen van mama zijn niet meer veilig tegenwoordig. Er wordt volop gemixt en gematched door de dames, ze kunnen als ze groot zijn, zó als styliste aan de slag!

Heerlijk om te zien, vooral omdat mama zelf niet zo’n tutteltje is: beetje oogmake-up and that’s it! Lippenstift heb ik altijd een hekel aan gehad, en ik wil héél af en toe nog een beetje lipgloss opdoen. Maar liever gewoon de ‘Labello’, véél prettiger!  Wel heb ik een kast vol ‘luchtjes’ staan, tot aan mijn dood kan ik hier mee vooruit! Ik heb mezelf plechtig beloofd niets meer te kopen…

Ik heb het niet van mijn moeder meegekregen, die kon niet tegen parfum, daar kreeg ze hoofdpijn van. Ze gebruikte altijd een beetje lippenstift (wat er binnen 10 minuten af was, waardoor ik me altijd afvroeg waarom ze dat in hemelsnaam opdeed!) en meer niet.

Ik doe dus al iets meer, en mijn meiden zie ik ook wel iets meer dan ik gebruiken in de toekomst. Geeft niet hoor, ik vind vrouwen met make-up meestal prachtig, en neem me altijd voor ook iets meer te gaan gebruiken. Maar om één of andere reden komt het er niet van.

Als het er maar een beetje natuurlijk uit blijft zien bij ze…..

Mijn kinderen en huisdieren: het is een verhaal apart. Iedereen met kinderen en huisdieren kan zich hier wel het één en ander bij voorstellen.

Wij zijn in het trotse en blije ‘bezit’ van een poes. Sinds een jaar of 2 1/2, zij is als kitten bij ons gekomen. Voordat zij bij ons kwam, hadden we een oude poes, zij is uiteindelijk bijna 20 geworden. Vanzelfsprekend hadden we haar dus al vóór er kinderen kwamen. Zij was al een oude theemuts, en een goedzakje. De kinderen konden alles met haar doen! Ze sliep het grootste deel van de dag, en als ze wakker was, gingen de kinderen met haar ‘spelen’. Ze ging al lang niet meer achter een balletje aan, maar ach, het was zo leuk om haar aan te kleden met sjaaltjes, mutsen, alles vond het beestje goed. De meiden vonden het ook prachtig om haar door het hele huis te tillen, en zij vond echt alles goed, onderging alles luid knorrend van plezier. En sliep daarna weer een paar uur…

Met een kitten was het wel even wennen voor de dames. Daar kregen ze vanzelfsprekend wel eens een krab van! Tja, ze waren natuurlijk al erg gewend om alles te kunnen doen met een kat, dus dat was even iets anders… Ook dit is weer een lief beestje, maar ze wil echt niet teveel opgetild of aangekleed worden. Hoe vaak ik het ook aan onze oudste uitleg, ze lijkt het maar niet te willen begrijpen. Ze ziet onze Pip nog steeds als een soort vervanging van onze andere kat, wil er maar niet aan dat dit een jonger en veel pittiger beestje is.

Zoals ik al in mijn eerdere columns heb beschreven, is zij een ‘iets ander’ kind, zonder dat er een diagnose is gesteld. Ik zie een heel duidelijk verschil met haar jongere zusje, en ook natuurlijk met andere kinderen. Vooropgesteld dat alle kinderen anders zijn natuurlijk! Maar goed, ik probeer al lange tijd met haar te praten over haar omgang met Pip. Het gevolg  is dat onze poes niet zoveel van de oudste moet hebben. Rosalie loopt haar de hele dag achterna, probeert echt de baas over het beestje te spelen, en is wel erg dwingend naar de poes toe. Wel lief en goedbedoeld allemaal, maar ja, leg dat maar eens aan Pip uit!

Soms kan ik er echt van balen, want het is zo onnatuurlijk. En ik zou het zo fijn vinden als Pip vanzelf eens naar haar toe zou gaan, maar ja, die kat kijkt wel mooi uit natuurlijk. Die wordt al de hele dag moe van het geroep en het achterna lopen. Echt, als we ’s avonds zitten te eten, ligt Pip meestal op de bank te slapen. En Rosalie roept om de haverklap om de aandacht van het beestje, en ik moet haar zowat aan haar stoel vastbinden, anders gaat ze om de 2 minuten even de kat een aaitje geven!

Haar zusje is veel natuurlijker in de omgang van de poes, en kan dan ook een potje breken bij Pip.

Hoe vaak ik het ook aan Rosalie uitleg waarom dat is, het schijnt niet door te dringen. Maar goed, de liefde is wel heel groot en ze blijft haar best doen.

Af en toe hebben we logees: in onze omgeving zijn er verschillende families met cavia’s. En die worden bij ons afgeleverd, als zij op vakantie gaan. Wel in goed overleg natuurlijk!

Mijn meiden vinden het fantastisch, ze kunnen er geen genoeg van krijgen! Onze jongste, Sabine, zit de hele dag voor de kooi om naar ze te kijken (het zijn er soms 2), en omhelst daarbij af en toe de hele kooi maar even. Zó schattig! Natuurlijk moeten ze een paar keer per dag op schoot, en de hele dag door worden ze verwend met witlof, snoepjes, worteltjes, noem maar op. Als de cavia’s na de vakantie naar hun eigen huisje gaan, zijn ze door ons vetgemest! En bijna doodgeknuffeld…

Rosalie kan hier wel wat beter mee omgaan, het lijkt wel wat duidelijker voor haar dat je met cavia’s niet teveel kan stoeien. Maar o wee als één van de cavia’s dreigt te gaan poepen, dan hoeft het van haar alweer niet meer. Zelfs al zitten ze altijd met een handdoek op schoot, als ze maar denkt dat er een poepje aankomt, krijgt ze er genoeg van en moet het beestje weer terug naar zijn kooi.

Zo is ze er ook vies van om de poes eten te geven. Dat kattenvoer, dat is zó vies als het per ongeluk aan je handen komt! Handen wassen daarna helpt voor haar niet, ze gruwelt er gewoon van. Dus dat doet zuslief dan maar weer.

Voor onze oudste zou een hondje een uitkomst zijn, denk ik.  Wij vinden een hond ook erg leuk, maar mijn echtgenoot werkt in wisseldiensten en ikzelf werk 24 uur per week, verdeeld over 4 dagen. Die kat kan zich prima vermaken, zo een hele dag zonder ons. Maar dat wil ik een hond niet aandoen. Maar toch denk ik dat het voor Rosalie een goed huisdier zou zijn, omdat een hond veel makkelijker de baas over zich laat spelen, erg trouw is en het leuk vindt om te spelen.

Voor haar zou ik het er bijna voor over hebben, zoveel hou ik van haar. Misschien veranderd er wel eens wat in onze banen, waardoor het ineens wel zou kunnen, je weet het nooit…..

Het is een apart fenomeen, die ‘schoolpleincultuur’. Eerlijk gezegd had ik nooit gedacht dat dit iets voor mij zou zijn. Wat kent een mens zichzelf soms slecht!

Het eerste jaar dat mijn oudste naar de basisschool ging, had ik het nog niet zo in de gaten. Natuurlijk was het fijn dat mijn dochter in de zelfde klas kwam als een paar kinderen, die bij haar op de peuterspeelzaal zaten. Tenslotte kende je de ouders al een beetje, tijdens het koffiedrinken daar, dat was voor ‘ons moeders’ een hele steun. En ik weet zeker voor de kinderen ook! Het zijn dan ook ‘vriendschappen’, als je ze zo al kunt noemen, die een paar jaar meegaan, gewend als ze aan elkaar waren door de peuterspeelzaal. En als je eerste naar de basisschool gaat, ben je als ouders ook nog flink onwennig. Gelukkig zit er bij die ouders altijd wel iemand die al een ouder kind heeft, die je wat dit onderwerp betreft, alvast een beetje kan voorbereiden, waar je je vragen aan kwijt kunt.

Hoe groot was mijn verbazing, na de eerste langere vakantie, in ons geval de 2 weken vrij van kerst. Ik liep met dochter (en nog eentje, in de wagen) naar school, dochterlief liep te springen van enthousiasme (zo is ze nu nog steeds, zit ondertussen in groep 7!) en zij riep luidkeels naar alle bekenden die ze op straat ook maar zag. Zó blij!

En ik? Ik liep te stralen achter de kinderwagen, ik vond het zó mooi om te zien dat mijn dochtertje er zo’n zin in had, en ik moest eerlijk bekennen dat ik het ook leuk vond om de moeders (en in sommige gevallen de vaders) weer te zien! Kinderen weer begeleid het klaslokaal in, en het is een feest om te zien hoe blij iedereen is om de juf of meester weer te zien, en natuurlijk alle kinderen.

Na afloop sta je op het schoolplein nog even na te praten met de ouders (natuurlijk niet allemaal!) over de kinderen, de vakantie, iedereen deelt de ervaringen die zijn opgedaan, en dit gebeurt best vaak. Niet alleen na de vakantie, maar bijvoorbeeld ook na het weekend, of zomaar even. En dit duurt ook best een tijdje, er zijn moeders uit de eerste klas van mijn oudste waar ik eens in de zoveel tijd nog steeds even mee op het schoolplein sta! Gewoon, omdat je elkaar al jaren tegenkomt en interesse blijft hebben in hun kinderen, waar je best wel een soort van band hebt opgebouwd.

Ik was echt verbaasd over mezelf, dat ik dit zo leuk vond! Dat kun je je van te voren niet voorstellen, maar het is toch een ingrijpend iets, je kind die naar school gaat. Het is fijn dat je bekenden om je heen hebt/krijgt.

En die bekenden, dat worden er in de loop van de jaren steeds meer natuurlijk! Ondertussen gaat dochter 2 ook naar school, zit nu in groep 4 dus daar ken je ook weer de nodige mensen van.

Ik vind het best belangrijk dat je een beetje interactie hebt met ouders. Je hoeft de deur echt niet plat te lopen bij elkaar, maar het is wel fijn als je weet wie zo’n beetje de ouders zijn van het kindje dat af en toe bij je komt eten of spelen, en dat je weet uit wat voor gezin het kindje komt waar jouw kinderen gaan spelen.

Ik heb ouders gezien die zich helemaal niet met andere ouders (willen) bemoeien. De kinderen van dit soort ouders groeien ook wat eenzamer op, naar mijn mening dan. Want als ze nooit een ander kind mee naar huis nemen om te spelen, of ze mogen nooit ergens anders heen… het lijkt me toch voor een kind geen goeie basis tot het vormen van vriendschappen. Misschien spelen die kinderen wel thuis op straat met andere kinderen hoor, maar het gevolg is toch dat deze kinderen een beetje buiten de boot vallen voor wat betreft kinderverjaardagen e.d.  in hun klas. Jammer is dat.

Niet dat er echte buitenbeentjes zijn hoor, niet zoals dat vroeger was. Er wordt weinig meer gepest op school (tenminste, dat is mijn ervaring en die van vele moeders met mij, gelukkig), kinderen accepteren elkaar veel beter dan in ‘mijn’ tijd, hier is ook heel veel aandacht voor op (onze) school. Er is een “no-tolerance” beleid en dit soort praktijken wordt meteen in de kiem gesmoord. Er zijn al een paar kinderen naar een andere school gegaan vanwege dergelijke problemen.

Natuurlijk zijn er wel buitenbeentjes, maar dat heeft meer met hun gezondheid te maken (vroeger was iedereen met bril of beugel al “raar”). Zo hebben we een meisje in de klas gehad met een hersentumor, dat was toch wel speciaal. Maar hier leren de kinderen heel veel van, er wordt heel open mee omgegaan. Uitgebreid worden de kinderen, op een voor hun begrijpelijk niveau, betrokken bij de operaties en het herstel. Ze is ondertussen gelukkig ‘genezen’, maar de school zet zich dubbel en dwars in voor Stichting Kika, en omdat iedereen het meisje kent, is er ook heel veel animo om hier acties voor te organiseren.

Zo heeft onze oudste ook een blind jongetje in de klas gehad, voor een jaar. Uiteindelijk is hij naar een blindenschool gegaan, tot verdriet van alle meiden. Want die vonden het superleuk om voor hem te zorgen! De jongens betrokken hem ook bij de meeste activiteiten, en hij werd zo goed mogelijk door iedereen begeleid, hij deed zelfs mee met voetbal! Heel mooi om te zien.

Ook een kind met ADHD of autisme is niet vreemd, ook dit wordt uitgebreid besproken en uitgelegd, er is echt genoeg aandacht voor alle kinderen en allerlei ervaringen.

Natuurlijk wordt er op het schoolplein wel over dit soort onderwerpen gepraat, maar alle situaties worden toch aan alle kanten bekeken en het gebeurt bijna nooit dat er ergens ‘een toestand’ van gemaakt wordt. Het lijkt wel of iedereen begrip voor elkaar heeft. Fijn hoor, dat de meeste mensen zo sociaal met elkaar omgaan!

En natuurlijk wordt er zo nu en dan ook wel geroddeld, maar mijn ervaring is dat ouders genoodzaakt zijn met elkaar om te gaan vanwege de kinderen, en er behoorlijk veel respect, of in ieder geval tolerantie, voor elkaar is. Er zal best hier en daar ‘haat en nijd’ op het schoolplein zijn, maar ik merk daar gelukkig weinig van. Ach, ik weet ook wel dat er een paar moeders zijn die elkaar niet meer (willen) spreken, maar toch zie ik niet dat er bepaalde “kampen” ontstaan, tenminste, op onze school zie ik dat niet zo.

Zou de wereld toch nog veranderen, als we op deze voet met elkaar om weten te gaan, omwille van onze kinderen? Laten we het hopen!

Ze schelen 3 jaar in leeftijd, mijn meiden. Ik vind het ideaal, hoewel ik me kan voorstellen dat 2 jaar ertussen ook leuk zou kunnen zijn. Weliswaar een stuk zwaarder voor de ouders, maar misschien toch wel leuker voor de kinderen, dat weet ik natuurlijk niet.

Vandaag hebben ze in ieder geval besloten om vriendinnen te zijn. Zoals je zult begrijpen hebben ze ook vaak ruzie, maar gelukkig kunnen ze het ook prima met elkaar vinden. Vooral als je ergens naar toe gaat, bijvoorbeeld op vakantie of op bezoek, hebben ze heel veel aan elkaar. Misschien ook omdat het 2 meisjes zijn? Wie zal het zeggen, alle situaties zullen wel anders zijn.

Dat is wel eens anders geweest hoor. Toen onze jongste geboren was, wilde haar zus van bijna 3 er weinig van weten. Volgens sommige mensen was het jaloezie, maar ik denk meer dat het is gekomen omdat onze jongste een huilbaby bleek te zijn. Niet de eerste weken hoor, maar het flesje geven of in bad doen vond grote zus toen al niet zo leuk om te doen. Tenslotte speelde ze ook nooit met poppen, en wij hebben haar daarin ook helemaal vrij gelaten, niets gepusht of zo.

Nadat Sabine een maand was, begon ze steeds meer te huilen en dat heeft zo’n 7 maanden geduurd. Voor onze oudste is dit een vreselijke tijd geweest (voor ons ook natuurlijk!), en ze had helemaal geen band met haar kleine zusje. Ze vond het maar vervelend dat ze zo vaak huilde en wilde niets van haar weten. Ze leefden zogezegd langs elkaar heen. Hoewel je aan onze jongste zag dat die haar grote zus overal volgde met haar ogen, en haar continu lachjes schonk. Helaas was op dat moment de liefde erg eenzijdig.

Dat huilen werd veroorzaakt door een koemelkallergie, bleek dus na een maand of 8.Toen ze andere voeding kreeg, veranderde ze binnen een paar weken in een gelukkige, blije en tevreden baby. Wij waren blij! Maar ja, die band met zuslief, dat heeft nog best wat voeten in aarde gehad.

Wij hebben nooit aangedrongen dat Rosalie haar kleine zusje bijvoorbeeld kusjes gaf of zo, of dat ze eens moest gaan kijken. Wel hebben wij haar altijd de keus gelaten en haar er altijd bij betrokken, zodat ze zich niet buitengesloten zou gaan voelen. Het heeft heel veel geduld gekost, en bij tijd en wijle was ik best wanhopig en dacht ik dat het nooit goed zou komen. Toch heb ik geprobeerd daar niets van te laten merken.

Toen Sabine eenmaal een jaar of 1 ½ was, al een paar maanden rustig en lekker in de box zat te spelen, begon de oudste toch wat aandacht voor haar te krijgen. Ze wilde ineens samen met haar kleine zusje samen in de box spelen! Natuurlijk lieten wij dit toe. Op die leeftijd was dit overigens de enige toenaderingspoging van haar…..

Pas toen Sabine al kon praten en naar de peuterspeelzaal ging, toonde onze oudste belangstelling voor haar. Fijn, haar kleine zusje kon ook spelen, dat was handig! Toch wilde ze op andere momenten nog steeds niet veel van haar weten, hoewel samen in bad gaan toch wel leuk was. En als er gespeeld werd, was de oudste wel de baas, en de ander liet het allemaal gewoon toe. Zelfs als wij ingrepen, leek het Sabine niet te deren, ze was gewoon blij dat Rosalie met haar speelde!

Toch is het allemaal goed gekomen, ze zijn nu 7 en bijna 10 en kunnen leuk spelen samen. Wat heeft ‘de grote verandering’ teweeggebracht?

Ik denk dat het gebeurd is, toen Rosalie in de gaten kreeg dat Sabine een stuk minder verlegen was dan zijzelf, en heel veel durfde. Dát was handig!

Mijn twee meiden hebben een heel ander karakter, en daar bleek mijn oudste heel goed haar voordeel mee te doen. Als ze ergens op af wilde gaan, en ze durfde niet, troonde ze gewoon haar kleine zusje mee en duwde haar naar voren. Sabine durfde wel! Sinds die tijd heeft onze oudste wat meer respect voor haar kleine zusje, en zijn ze veel vaker samen. En ondertussen heeft mijn kleine meisje ook véél beter geleerd om van zich af te bijten, dus Rosalie is niet meer automatisch de baas! Leuk om te zien hoe ze hier beiden mee omgaan.

Mijn kleine meisje is nog steeds dól op haar grote zus! Precies zoals het hoort, volgens mij…

Het is fantastisch om ze samen bezig te zien. De oudste leert nu de jongste rekenen, en leest haar ook soms voor. Er is (meestal dan) een hele leuke interactie tussen die twee, en hoewel ze elkaar wel eens een nachtje kunnen missen als er wordt gelogeerd, vinden ze het wel fijn om elkaar weer te zien.

Ik denk dat wij er extra van genieten omdat het in het begin zo anders was…..

Het gebeurde onverwachts, ze werd opgenomen in het ziekenhuis met een longontsteking, en niets wees er op dat moment op dat haar einde nabij was. De volgende ochtend kregen we ’s morgens een telefoontje: ze werd niet meer wakker. Wij vreesden natuurlijk het ergste, en na alle onderzoeken bleek dat ze, tijdens haar slaap, een enorm, onherstelbaar herseninfarct had gehad. Wij hebben dus afscheid van haar moeten nemen…..

We hebben de kinderen overal bij betrokken, vanaf het eerste moment. Zij zijn 6 en 9, en natuurlijk dol op hun oma! Oma kon niet veel met ze doen, maar als wij op bezoek kwamen, straalde ze en nam ze dan op schoot om verhaaltjes te lezen. Of spelletjes doen met ze, dat vond ze ook leuk. Mijn jongste is een heerlijk spontaan en gevoelig kindje, en vloog, tijdens zo’n bezoek, oma regelmatig om haar hals om haar te knuffelen.

We hadden de kinderen verteld dat oma in het ziekenhuis lag, maar dat het allemaal niet zo ernstig was (ze was wel vaker opgenomen met een longontsteking, geen paniek dus). We zouden de volgende dag op bezoek bij haar gaan, die dag dat ze werd opgenomen, waren wij elders. Toen wij dat telefoontje kregen dat ze niet wakker werd, hebben mijn man en ik overlegd wat te doen met de kinderen. Meenemen naar het ziekenhuis? Oppas regelen?

Wij besloten dat het misschien het beste was om ze tóch mee te nemen. Niet zodat ze afscheid konden nemen (wij voelden natuurlijk wel aan dat het ‘einde oefening’ zou zijn die dag…), maar vooral om bij de familie te zijn, die zich natuurlijk in het ziekenhuis zou gaan verzamelen. Mijn man heeft 2 broers en 3 zussen, en iedereen was natuurlijk gealarmeerd. En dan zouden we wel zien hoe het er in het ziekenhuis aan toe zou gaan, of ze bij oma wilden kijken of juist niet. We hebben heel veel met ze gepraat voordat we gingen. Ze waren goed voorbereid, en natuurlijk erg onder de indruk.

Mijn jongste vond het allemaal toch wel erg leuk: “Mam, betekent dat dat we de ooms en tante’s allemaal gaan zien? Leuk!” Tja, kinderen zijn kinderen en gaan hier op hun eigen manier mee om. Ze bleef, gedurende de dag maar roepen: “O, dan woont opa voortaan alleen!“

Ze heeft opa enorm getroost de hele dag, sterker nog: in het ziekenhuis hadden we een familiekamer tot onze beschikking, voorzien van eten, drinken en zakdoekjes. De hele dag heeft ze zakdoekjes uitgedeeld aan verdrietige familieleden! Heel erg lief, ze kroop af en toe even lekker bij opa of papa op schoot om hen te troosten.

De oudste was rustig: we hadden de Nintendo’s meegenomen, we zagen al aankomen dat het een lange, lange dag zou worden, en daar zat zij rustig op te spelen. Elke keer als er familie aankwam, ving zij ze op en onderging deze rare dag op haar eigen, rustige manier. Tussendoor zat ik wel eens alleen met haar op de familiekamer, en praatte dan met haar. Zij had heel veel vragen, ik kon merken dat zij in haar beleving véél verder was dan haar 3 jaar jongere zusje, natuurlijk. Komt misschien ook wel omdat één van haar klasgenootjes een paar maanden geleden zijn vader heeft verloren (hij was 38!). Dus zij heeft met dit onderwerp helaas al meer te maken gehad de laatste tijd…

Mijn schoonzus, die zelf een zoon van 8 heeft, begon tegen ons te roepen dat het niet verstandig was om de kinderen bij oma te laten. Haar zoontje was thuis, is pas later in de middag gekomen. Wij zijn op dat moment maar niet met haar in discussie gegaan, maar hebben continu met de meiden gepraat en hun vooral zelf laten beslissen wat ze wilden. Toen duidelijk werd dat oma echt ging overlijden, kwam de verpleegkundige bij ons en vertelde, waar de meisjes bij waren, dat het misschien een idee was om de kinderen bij oma te laten kijken, nadat alle slangetjes, toeters en bellen verwijderd zouden zijn. De oudste wilde dat wel, de jongste niet.

Toen, vele uren later, het moment daar was, is mijn oudste met ons meegelopen en hebben we van een afstandje staan kijken. Ze wilde niet dichterbij en dat hoefde van ons natuurlijk ook niet. Later is ze overigens nog een paar keer terug gegaan, uit eigen beweging en zonder ons!

De jongste wilde absoluut niet, en dat vonden wij natuurlijk ook prima. Echter: later in de middag, het werd steeds drukker met familie, wilde ze tóch even kijken. En is, net als de oudste, op eigen beweging nog een paar keer terug gegaan om afscheid van haar oma te nemen. Ook mijn schoonzus had ondertussen haar zoon bij zich, en hij reageerde best heftig op het verdriet.

Tja, elk kind verwerkt het anders, net zoals volwassenen…

Wij denken dat we er goed aan gedaan hebben, om het op deze manier te doen. De kinderen hebben een ‘gezellige’ dag gehad met hun familie om zich heen, en ondanks dat ze natuurlijk wel een beetje verdrietig zijn, hebben wij niet de indruk dat het allemaal véél te heftig voor ze was. Het is voor hun niet onverwacht gekomen: ze wisten al dat ze niet zo gezond was, dat ze in het ziekenhuis lag, we hebben ze bijgepraat toen duidelijk werd dat de apparatuur gestopt zou worden. Ze hebben onze emoties gevoeld, wisten wat er ging gebeuren. Elke stap die volgde, hebben wij ze begeleid en zijn we er voor ze geweest. Ondanks alles, voelde dit fijn. Wij hebben ze geleerd dat ze overal over mogen praten, en dat er geen vragen zijn waarop ze geen antwoord ‘mogen’ hebben. Integendeel, wij praten er nog steeds over en er zijn geen taboes of ‘rare vragen’.

Overal is een antwoord op (desnoods te verzinnen!) en wij hopen, dat zij geleerd hebben dat het bij het leven hoort, dat het niet erg is om verdriet te hebben in het openbaar, en dat het fijn is om elkaar te troosten…

En wij zijn blij dat oma nog zo lang heeft kunnen genieten van haar kleinkinderen!

Het gehele proces heeft 1,5 jaar geduurd. Daarbij hebben wij ons 2 keer per week vermaakt in de kantine. Gelukkig zwemt zijn zusje vrolijk mee en hoeft zij zich niet te vervelen. Natuurlijk is het de eerste weken, misschien maand, leuk om te zien.

Maar toen sloeg de sleur toe. Het opschieten, het te warme kleedhok voor de ouders. Altijd maar kijken naar die klappertandende garnalen aan de kant. Het enige herkenningspunt is zijn zwembroek, want zo nat en bibberend lijken ze, net als baby’s mijn inziens, allemaal op elkaar.

Nu is hij vandaag naar school met zijn diploma A. Hij was zelf niet zo onder de indruk van het afzwemmen. De stress van de opa’s en oma’s (en waarschijnlijk hebben papa en mama zich hier ook wel schuldig aangemaakt) zorgden voor andere gedachten…

Met rode koontjes stonden de opa’s en oma’s en papa’s en mama’s te flitsen langs de kanten om van de het einde van de 1,5 jaar het vast te leggen. Hij zwemt in het diepe zwembad zonder bandjes.

Gelijk gaan mijn gedachten terug naar de 1^ste keer dat ik hem in bad deed. Zo’n klein gerimpeld opaatje in dat warme badje. Kramp in mijn armen uit angst dat ik hem zou loslaten glippen. Omdat ik het zo spannend van ben ik vlot gestart met babyzwemmen. Op die manier kon ik ook zien hoe andere moeders dat doen en erover denken. Dat hielp enorm! Het was echt heel leuk, ontspannend en leerzaam.

Nu glipt hij niet, nee, hij zwemt helemaal zelf: zonder bandjes met Dilpoma A in the pocket!