Zelfvertrouwen is een heel vreemd iets. Je hebt het, of je hebt het niet! En als je het niet hebt, kun je het krijgen, of leren het te krijgen. Maar je kunt het ook zó weer verliezen. Heel mijn leven spartel ik al met (het gebrek aan) ‘zelfvertrouwen’. In hoeverre doe ik dingen goed, of juist niet? Het is wel prettig om te merken dat, hoe ouder je wordt, hoe meer zelfvertrouwen je krijgt en ook houdt. Je maakt zoveel mee, en al die gebeurtenissen zorgen ervoor dat je je ontwikkelt tot diegene die je nu bent. En als je jezelf dan eindelijk , na soms een jarenlange speurtocht ‘gevonden’ hebt (of denkt te hebben, haha), dan: krijg je kinderen. En wat blijkt? Je kunt weer helemaal opnieuw beginnen!

Die eerste maanden met je baby ben je alleen maar aan het zoeken naar een nieuwe manier van leven, naar een ritme. Als je weer wat verder bent, komt je relatie ook nog even in het geding. Want ja: niemand kan je vertellen hoe het voelt om moeder te zijn! En je kunt je van te voren allerlei scenario’s bedenken, hoe je alles gaat aanpakken: in het echt loopt het toch vaak anders. Dat trekt soms een enorme wissel op je relatie, vooral als de eerste gewenning voorbij is en het allemaal wat normaler wordt (bijvoorbeeld: je (jongste) kind zit nu ook op school. Ritme is terug, kinderen worden zelfstandiger, het eerste, echte leuke gepriegel met je kindje is voorbij!). Tja, moeders hebben nu eenmaal een heel sterk gevoel voor hun kinderen, en hun hele leven staat vaak in het teken van de kids. Dat is goed, maar vergeet jezelf niet. En vergeet je relatie niet!

Toch verandert er wezenlijk iets in de relatie: Vaders trekken zich, vaak onbewust, na een paar jaar, van hun kind(eren) terug. Voor de moeder blijven de kids op 1, vader begint zich een beetje vergeten te voelen door de partner. Meestal hebben vrouwen een heel beeld van hoe het zal zijn met kind(eren), en vaders natuurlijk ook. In de praktijk loopt het natuurlijk heel anders, en partners kunnen erg teleurgesteld in elkaar raken. ‘Ik had gedacht dat hij veel meer aandacht aan de kinderen zou schenken’, is een veelgehoorde kreet! En daar gaat het zelfvertrouwen van vader en moeder, zó de deur uit!

Natuurlijk gaat dit hele verhaal echt niet voor iedereen op, maar ik zie het in mijn omgeving wel heel erg vaak gebeuren. En zie dat moeders zich vaak op hun kinderen storten (met bijbehorende gym/knutselclubjes e.d.), en vaak begint vaders een nieuwe hobby (sporten, nieuw vriendinnetje, ahum). Of stort zich volledig op zijn carrière.

Hoe dan ook: als je kind eenmaal op school zit, begint een geheel nieuwe fase in je leven. Hoe verlegen, brutaal, achterdochtig, teruggetrokken, sociaal , onzeker e.d. je vroeger ook was: nu heb je te maken met je kind die in contact komt met andere kinderen! En dat houdt in, dat jij, als ouder, met andere ouders dient te communiceren. Soms willen ze bij elkaar eten, of spelen. Je wisselt informatie uit, waarvan je nooit had gedacht dat zoveel mensen het te weten zouden komen: je adres en telefoonnummer! Ja, zo gaat het dus, je leert ineens hele andere mensen kennen, uit allerlei milieus, en voor je kinderen dien je daar een beetje mee om te kunnen gaan! Dit klinkt heel negatief, maar het is juist hartstikke leuk. Tenminste, weer gesproken vanuit mijn eigen ervaring natuurlijk…

Sowieso is het natuurlijk fantastisch voor je zelfvertrouwen dat er ineens mensen zijn (jouw bloedeigen kinderen) die heel veel van je houden, en dat laten merken ook! Wát je ook doet, de onvoorwaardelijke liefde is er en doet het meest onzekere mens stralen van blijdschap! Maar ook ben je ineens één van de moeders, die op het schoolplein staat en dezelfde dingen meemaakt als ieder ander, ongeacht wat voor ras, leeftijd, uiterlijk of status ze hebben. Iedereen is ineens een stuk ‘gelijkwaardiger’, als je begrijpt wat ik bedoel. Een heel nieuw stuk wordt aan je leven toegevoegd: ineens ben je véél flexibeler, want het is zo leuk als je kind anderen mee naar huis kan nemen om te spelen of een broodje te eten. Je kind geniet, en daardoor jij ook! Je merkt dat je je kind kunt helpen met zijn/haar schoolwerk. Je voelt je nuttig! Ook als ze zelfstandiger worden, blijven ze altijd op je terugvallen, je bent hun veilige haven! Dat voelt fantastisch. Je merkt dat je véél beter met iedereen kan omgaan dan je ooit had gedacht! Het is best leuk om eens met die andere moeders (of vaders, daar zijn er tegenwoordig gelukkig ook een hoop van) een bakkie koffie te drinken.

Hoe vaker je helpt op school, hoe meer mensen je leert kennen en dat vinden je eigen kinderen ook leuk! Kortom: je groeit en je zelfvertrouwen neemt alleen maar toe. Natuurlijk heb je zo nu en dan wel je twijfels, maar die kinderen: ze hebben echt iets toegevoegd aan je leven en zelfvertrouwen.

Dank jullie wel kids!