Op een mooie middag besluit ik om mijn Opa en Oma te bezoeken op de camping. Als klein meisje heb ik daar heerlijk kunnen spelen in de lange zomers. De duinen, het kamp (zoals de Rotterdammers de camping noemen), Het Gebouw (een kantine) en de Jeugdhaven (soort buurthuis voor de jeugd).

Mijn kids waren beiden op hun loopfiets, netjes hun helm op en racen maar. Het is altijd een stukje lopen van de parkeerplaats naar het huisje van mijn Opa en Oma en zo gaat ’t lekker snel . We kiezen ervoor om binnendoor over ’t kamp te lopen en we passeren een leuke speeltuin. “Eerst gaan we naar Opa en Oma en straks komen we hier terug om te spelen” dat leek een goede afspraak. Na wat drinken en kletsen worden Tom & Emma wel heel ongeduldig. Mijn Opa en Oma stellen voor om gezellig mee te gaan. Had ik al verteld dat mijn Opa en Oma nog ouder zijn dan Sinterklaas? Dus echt oud, 88 jaar oud. Mijn Opa is nog herstellende van een 4 dubbele bypass hartoperatie en Oma heeft artrose in de knieën. Vlot verliep de wandeling naar de speeltuin dus niet. Tom en Emma stonden op de hoek te wachten en ze konden de speeltuin al zien. Normaal wil ik ze altijd kunnen zien. Nu dacht, Ga maar! Toen ik even later de hoek omkwam lagen hun loopfietsen op de grond en  van Tom en Emma was geen spoor te bekennen. Een moment dacht ik dat ze waren verstopt, maar snel greep de paniek mijn keel en begon ik hun naam te krijsen. In een vlaag van paniek probeerde ik logisch te denken. Mensen moeten nu naar ze gaan zoeken. Dus rende ik het gebouw in, gaf een korte uitleg van de situatie en vroeg (eiste) de oude mannen biljartclub om hulp. Mijn Opa en Oma zette ik neer in de speeltuin. Mochten ze terugkomen dan zat er een bekend gezicht, twee in dit geval. Hoe laat was het nu? Na hoeveel tijd kon ik mijn man bellen, familie en vrienden om te komen zoeken? Na hoeveel tijd bel je de politie? Ik stond op het punt om mijn mobiel te gaan halen uit het huisje toen ik in de verte gehuil hoorde en een vrouw zag aankomen lopen met Tom en Emma. Mijn maag draaide terug in natuurlijke positie en er was opeens ruimte voor mijn emotie. Als in een film vlogen Tom en Emma in mijn armen. Ik liet mijn tranen de vrije loop. En dat, dat had ik niet mogen doen van Tom. Hij begon mij overal waar hij kon te slaan en te schoppen. Ik plofte op mijn kont en hield hem stevig vast. “Mama ik mag huilen, maar jij niet! Jij hebt ons verdwaald!” gilde Tom kwaad. Na hem getroost te hebben en geluisterd te hebben naar de mevrouw die Tom en Emma had gevonden. “Een sticker op hun t-shirt of je nummer op hun arm schrijven, dat is wel belangrijk hoor!” ja natuurlijk zal ik erover nadenken, maar ze zijn niet weggelopen! Het duurde Tom en Emma te lang en gingen samen kijken waar ik bleef. Ze gingen rechts in plaats van rechtdoor. Op zoek naar mij. Ik heb ze verdwaald…