Misschien is het een echt meisjes ding. Misschien is het wel van deze tijd. Mijn dochter Emma wordt in augustus 4 jaar. Ze is nu al bezig met haar verjaardag:  Welk liedje er gezongen moet worden, waar het ontbijt op bed moet plaats vinden (haar of ons en bed) wie er allemaal kunnen komen wat ze graag als cadeau van Papa, Mama en Tom wil krijgen.  Daar begint het probleem, want ze wil oorbellen. Ze is werkelijk waar gefascineerd door oorbellen. Ze bekijkt mijn oorbellen met grote interesse, ze moeten open en dicht. Natuurlijk moeten ze er ook uit, dan wordt het kleine gaatje goed geïnspecteerd en dan er weer in. Ons buurmeisje heeft oorbellen. Meisjes op de peuterspeelzaal hebben ook oorbellen. Dan komt haar ultieme troef. Nichtje S heeft ze ook! Die is veel kleiner, 2 jaar, en heeft ze al heel lang.   Bij het buurmeisje zijn de oorbellen eruit. Ik had van haar moeder begrepen dat het erin laten schieten een drama was. Ze verloor 1 oorbel en wilde geen nieuwe erin. Dus uiteindelijk ook de andere er maar uitgehaald. Zelf heb ik, tevergeefs natuurlijk, Emma op haar niveau uit te leggen dat het erin schieten van oorbellen best pijnlijk is. Nu is Emma niet echt vies van een beetje pijn. Flinke smakkers van glijbanen, in een boom klimmen en dan toch een soort duikvlucht naar beneden maken, kortom we hebben aandelen bij de pleister en zalf fabriek en een abonnement bij de huisarts. Mijn verhaal maakte dus absoluut geen indruk, alhoewel de spanningsboog van een bijn4 jarige laat misschien ook wel wat te wensen over. Maar ik heb het buurmeisje nog niet in de strijd gegooid en ook heb ik een oorbelloze oma nog achter de hand. Ondertussen kijk ik met haar speelgoed krantjes en kijkt ze verplicht naar de reclame op tv. Zo moet het vast lukken om met haar voor augustus een ‘echt leuk’ cadeau idee te creëren.

Als ze nou niet weer begint over “Lelli Kelly’s” (schoentjes met glitters EN hak)…