Dit jaar werd een soort rondreis vakantie. Mijn man moest een paar dagen werken in Parijs. De kinderen vonden het leuk om daar te zien waar papa werkt en wat voor ‘coole’ stad het in het echt is. De metro was erg indrukwekkend, de herrie, het ondergrondse en de drukte. We besloten de aankomstdag, met schitterend weer, een echt toeristen tochtje te maken met een boot door de Seine. Op de boot liep een klein schattig meisje van 1,5 of 2 jaar oud. Een plaatje; bruine krulletjes en grote hazelnoot bruine Bambi ogen die ondeugend twinkelden. Zo nu en dan zagen we een man met haar mee lopen, dan een wat oudere dame of een jonge vrouw. De kleine meid begon bij de man op schoot echt enorm hard te huilen. De jonge vrouw riep iets tegen het kleine meisje en gaf haar toen; Pats, een klap in haar gezicht.

Met ons mond open staarden wij alle vier. Ik verbrak ons staren en de stilte; “Zo Tom & Emma dat gaan wij voortaan ook doen, het kindje is gelijk stil.” We waren er allemaal verbaasd over, maar tja, iedereen is anders en in dit geval de Française deed dit zo zonder schaamte in het openbaar dat ik dan eigenlijk hoop dat het thuis niet erger zal zijn. Na er nog wel met de kinderen over gesproken te hebben; “Wat zijn wij toch de allerliefste ouders van de hele wereld, want we slaan jullie nooit”.

Op de camping was het heerlijk. Mooi weer, leuke mensen en een super plekje aan het strand. Bijna iedere avond speelden we een vorm van rugby met de kinderen op ’t strand. Het ging de kinderen vooral om het tackelen. Er kwam geen bal aan te pas. Veel mensen maakten ‘s avonds nog een wandeling over het strand. Een klein meisje van een jaar of 3 was aan het zeuren in het Frans. Ik moet zeggen dat de Franse taal zich daar ook echt mooi voor leent. De zangerige klanken galmden over het strand, gevolgd door een doffe klap en hard gegil. Als 1 hoopje mens, we hadden net allemaal elkaar getackeld, kijken wij met z’n vieren toe. De vader was duidelijk het gejengel zat en had haar een klap op haar kont gegeven. Toen dat niet hielp, omdat ze dus ging gillen, kreeg ze er nog een paar achteraan op haar kont. De vader keek geïrriteerd onze richting op. Onze ogen zullen vast hebben geprikt, ook al zaten we op, boven en onder elkaar. Ze verlieten het strand, vader briesend voorop, moeder haar dochter troostend erachteraan.

De laatste dag van onze vakantie was het in de speeltuin een gezellige drukte. Terwijl ik genoot van mijn momentje met een krantje op een bankje, kroop Emma zachtjes op schoot en fluisterde; “Dat is een hele boze mevrouw”. Ik keek op en zag hoe de vrouw haar dochter van 2 jaar een klap op de kont gaf, toen dat niet hielp sloeg ze haar op haar beentje. Een harde pets met nog harder gegil was het gevolg. Tom was ook snel op schoot geklommen en weer aanschouwden wij met open mond wat er gebeurde.” Misschien zijn Franse kindjes niet zo lief mama” zei Emma. Waarop Tom antwoordde: “Nou, volgens mij zijn die moeders en vaders echt helemaal niet lief”. Zelf dacht ik aan het nieuws wat ik op Babyhive had gelezen. ‘Als gevolg van de kredietcrisis neemt het aantal kindermishandelingen toe…’